معشوقم را خود آفريدم

معشوقم را با مه رقيق خيال از اشتياقم قلبش را آفريدم و با آرزوهايم صورت دل انگيزش را و با سوز دل بوي خوش مويش و دندانهايش را با بوسه هايم               عشق بر من حرام است     عشق بر قلب تاريكم حرام شد و عاشق از قلب آگاه تر اگر به چهره مليح ديده بگشايم به خود مي گويم: شايسته آن است تا دوري گزينم و گر همراه روندگان مجد، گام بر نمي داشتم عاشق مي شدم و مشتاق مي گشتم و خواب مي ديدم     اگر بميرم اگر بميرم آيا خواهش ها از من دور مي شوند؟ آيا طمع ها اندر باد منزوي مي شوند؟ صبح مي كنم ليك شوق ها خفته اند شب مي كنم ليك روحم را در بستر آرامشي نيست آيا تشنه كامي هست كه از شراب بهشتي سيراب گردد؟ آيا گرسنه اي هست كه از اطعام خداوندي سيراب گردد؟